باز هم درباره هنر وبلاگ‏نويسي.

دوست عزيزم حامد آقاجاني اين‏جا پنج توصيه کاربردي و مهم درباره ادبيات وبلاگ‏نويسي نوشته که رعايت کردنش گرچه نياز به تمرين و تکرار داره؛ اما نتيجه‏ش شيرين و نابه. ناب.

قرار شده من هم پنج حرف ديگر از الفباي وبلاگ‏نويسي را بگويم. چيزهايي که خودم در اين چند وقت به کار گرفته‏ام و به تدريج نتيجه‏هايش را به شيريني دريافته‏ام.

1- چند نکته براي پارسي‏بلاگي‏ها. حتما با فونت تاهما، آن‏هم اندازه 2، بنويسيد. حتما اين کار را بکنيد. نگذاريد بزرگ‏تر از اين باشد. به نظر من و همه کارشناسان! مسايل سياسي! تاهما اگر بزرگ‏تر از 2 باشد، به درد انباري هم نمي‏خورد. چه رسد به وبلاگ.
تا جايي که مي‏توانيد از قالب‏هاي ساده پارسي‏بلاگ استفاده کنيد. تا جايي که مي‏توانيد. بقيه قالب‏ها گرچه بد نيستند اما چنگي هم به دل نمي‏زنند.
لينک‏هاي‏تان را پالايش کنيد. گفتگوي جمله‏سازي را از دست ندهيد. ببينيد من کي گفتم!

2- وقتي مي‏نويسيد، کم بنويسيد. هيچ کلمه‏اي نبايد قابل حذف باشد و بماند. مخاطب‏هاي شما اگر با شما آشنا باشند، بدون طول و تفصيل هم حرف شما را مي‏گيرند و اگر هم مخاطب‏هاي‏تان آشنايي چنداني با شما نداشته باشند، با اندکي دقت، علاوه بر لذت فهميدن نوشته‏هاي شما‍،‏ لذت کشف آن را نيز خواهند برد.
در هر صورت کم بنويسيد. يادداشت زياد بنويسيد اما توي يادداشت زياد ننويسيد. البته هر طور خودتان صلاح مي‏دانيد اما حرف من درست است!

3- توي محله ما هر کوچه‏اي، فرهنگ خود را دارد. وبلاگ هم همين است. وبلاگ‏نويسي با داستان‏نويسي فرق دارد. البته وبلاگ‏نويسي و وبلاگ‏نويسان با همه چيز و همه کس فرق دارند! در هر صورت وبلاگ‏نويسي يک هنور هنر مستقل است. مستقل و روشن. فقط بايد تمرين کنيم و تمرين کنيم.

4- اگر راست مي‏گوييد، حرف‏هاي‏تان را هنرمندانه بزنيد. آن‏گونه که مخاطب احساس نکند يک معلم آن سوي کلاس نشسته است و نسخه مي‏پيچد. بايد به جاي گفتن و تذکر دادن و ...، نشان دهيد. نشان بدهيد که تيم ملي واليبال نوجوانان براي‏تان هزاران برابر بيش از لژيونرهاي بي‏انگيزه و از خودراضي اهميت دارد. نشان دهيد که اگر ايرانسل نمکي درست خط نمي‏دهد، رسما به آقاي قانون شکايت مي‏بريد و حق‏تان را مي‏گيريد. مثلا. اگر راست مي‏گوييد!

5- حرفي بزنيد که اگر خودتان توي يک وبلاگ ديگر ببينيد، وقت بگذاريد و بخوانيد. اصلا چه کسي شما را مجبور کرده است که وبلاگ بنويسيد؟ بنويسيد. اما راحت باشيد. اين‏همه به خودتان فشار نياوريد که فلان مطالب را در يک يادداشت وبلاگي جا بدهيد. يادتان باشد که حتا پيامبران الاهي هم انتظار نداشتند که مردم يک شبه صف‏هاي بلند بيعت پشت سرشان تشکيل دهند. پس سنجيده بنويسيد. محتوا را فداي فرم نکنيد؛ همان‏گونه که ذبح فرم به پاي محتوا هم کار زشتي است.

آخرين توصيه هم اين‏‏که بچه‏هاي خوبي باشيد. خوب بودن خوب است!

اين هم آبشار قهوه‏اي دعوت‏نامه من!

ناتانائيل | چهارم شخص مجهول | آهستان | رند | دنياي سه خواهر | گل دختر | پشت خطي | نقد مَلَس
دعوتي‏هاي مرحله دوم:
بهارستان | پاسخ‏گويي سران سه قوه | ايليا | ميرزا قلي‌خان | ناصر خالديان | تقي دژاکام | تنظ‏نوشته‏هاي ارژنگ حاتمي | يک کج و معوج 17 ساله | علي تايبي | آخوندها از مريخ نيامده‏اند!

منتظر مي مانيم. پنج توصيه براي به‏تر شدن وبلاگ‏نويسي‏مان.

نوشته‏اند:
چهارم شخص مجهول: ما هم بازي!!
پشت خطي: وبلاگ‏نويسي رو از حافظ ياد بگيريم!
بولدوزر خانوم: 5 بار به‌تر بنويسيم
حامد احسان‏بخش: تجربه‌بلاگ
مهدي بهرامي : پا جاي پاي ديگران
زيتا جوادي : اندرزهاي مادرانه من
اميد حسيني: هيچ راه حلي ندارم!
کوروش ضيابري: تجربيات ما براي شما جوانترها!
جزييات ابلهانه : در باب وبلاگ نويسي
محمدجواد ملکوتي: الفباي وبلاگ نويسي
پسر يخي : بازي وبلاگيه وبلاگ