تيتر اصلي تازه‏ترين شماره نشريه شهروند امروز اين است: مرثيه‏اي براي پوپوليسم.

چند وقت بود تصميم گرفته بودم شهروند امروز نخرم؛ و ايضا نخوانم؛ متوجهيد که! مي‏شود نخريد اما خواند! و البته براي کارم دليل هم داشتم. آن اوايل که شهروند را پيگيري مي‏کردم، شايد اين نشريه را يک نشريه حرفه‏اي و جدي مي‏دانستم؛ اما به تدريج نظرم تا حدودي عوض شد.

البته اگر بخواهيم درباره شهروند دست به مقايسه بزنيم، شايد نتوانيم نشريه‏اي را در حد و اندازه آن بيابيم که هم به مباحث سياسي روز بپردازد و هم موضوعات متفاوت ديگري را در آن بتوان يافت. شهروند امروز نشريه‏اي است که گرچه مي‏توان در همه صفحه‏هايش حرف‏هاي نو و باارزشي يافت اما صفحه‏هاي سياسي‏اش بيش از اندازه سياسي و ابزاري‏اند.

اساسا يکي از دليل‏هايم براي پيگيري نکردن شهروند، رويکرد پوپوليستي اين جريده محترمه در صفحه‏هاي سياسي‏اش بود. به خصوص سرمقاله‏هاي زرد جناب قوچاني که گاه آدم را به ياد جناب فردوسي‏پور مي‏انداخت که به جاي گزارش بازي‏هاي مهم فوتبال،‏ تماشاگران را غرق اطلاعات بامزه‏ و گاه بي‏فايده‏اي مي‏کرد که همه از اصل فوتبال باز مي‏ماندند.

اگر بخواهيم منصفانه درباره شهروند قضاوت کنيم، بايد بگوييم دست‏کم بخش سياسي اين نشريه صفحه‏هايي توده‏اي و پوپوليستي است! سياست در شهروند،‏ همان سياستي است که به نوشته‏ي خود شهروند، چاوز آن را اجرا مي‏کند. در صفحه 24 اين نشريه اين‏گونه مي‏خوانيم: «پوپوليست‏هاي جديد برخلاف پوپوليست‏هاي چپ دهه 1960 و 1970، پوپوليسم را نه ابزاري براي افزايش آگاهي توده‏هاي مردم که وسيله‏اي براي کسب و اعمال و تحکيم قدرت خود قرار داده و...» با اندکي تورق صفحات سياسي شهروند به وضوح مي‏توان ديد که شيوه پرداختن اين نشريه به مباحث سياسي کاملا پوپوليستي است.

شايد تيتر اين شماره شهروند بايد اين‏گونه مي‏بود؛ مرثيه‏اي پوپوليستي براي پوپوليسم!

صرف‏نظر از تحليل‏هاي پيرامون خود نشريه، بخش «جهان» اين شماره که پرونده‏اي است براي افول پوپوليسم سرخ ونزوئلايي،‏ صفحه‏هايي در خور و طلايي دارد؛ از آن رو که علاوه بر واقع‏بيني و تحليل همراه با نگاه منصفانه به واقعيات موجود در آمريکاي جنوبي و ونزوئلا، توانسته است فهم درستي از آن‏چه در ونزوئلا رخ داده، انتشار دهد. همه اين‏ها در حالي است که نويسندگان اين صفحه‏ها گه‏گاه خواسته‏اند به طعنه ارتباطي ميان پوپوليسم چاوزي و رفتارهاي دولت فعلي ايران برقرار کنند.

اين نکته را نيز بايد مورد تصريح قرار داد که پوپوليسم از جمله مفاهيمي است که قبل از هر گونه صحبت درباره آن بايد تعريفي از آن ارائه نمود تا دست‏کم مقصود نويسنده مشخص باشد؛ و اساسا يکي از جنبه‏هاي رفتار پوپوليستي و توده‏اي اين است که صاحبان قدرت يا مبارزان جدال‏هاي انتخاباتي شعارهايي را به آسمان مشت کنند که هيچ معناي مشخصي ندارند و هر کسي مي‏تواند ساعت‏ها درباره آن داد سخن بدهد بي‏آن‏که ذره‏اي بر روشن شدن اصل موضوع بيفزايد.

واژه‏هايي از قبيل اعتدال، اصلاح‏طلبي، عدالت‏طلبي،‏ آزادي، پوپوليسم از جمله بي‏شمار کلمه‏هايي هستند که هر کسي مي‏تواند آن را براي هدف خودش مصادره کند. و معمولا کساني پيروز ميدان استفاده از اين کلمه‏ها هستند که زودتر برسند.

به قول معروف ادامه دارد... بعدي