سفر محمود احمدينژاد به ايالات متحده براي شرکت در مجمع عمومي سازمان ملل متحد، با رخدادهايي همراه بوده که بار ديگر رسوايي رفتار زورگويان جهان را به نمايش گذاشته است.
صرفنظر از همه تحليلها و شيوه انتقال وقايعي که از جهتهاي مختلف ابراز ميگردد، يک بخش از سخنان رييسجمهور اسلامي ايران در مجمع عمومي، حائز اهميتي است که بايد هزاران بار بازگويي شود.
با نگاهي گذرا به موارد ذکر شده در بند دوم ماده يک «منشور ملل متحد» به سادگي در مي يابيم که سازمان ملل امروز آن گونه که تاکنون نيز اين چنين بوده، هيچ محلي از اعراب ندارد. قصد يادآوري ناکارآمدي سازمان ملل و سازمان هاي تابعه اش ندارم اما تنها يک مورد از اين بند را تنها جهت اطلاع -و شايد محض خنده!- در اين جا مي آورم.
1- سازمان برمبناي اصل تساوي حاکميت کليه اعضاء آن قرار دارد
سازمان ملل هيچگاه حتي به اندازه يک روز هم نتوانسته است وظايف خود را انجام دهد. به علاوه بارها و بارها با ابزارهايي که در اختيار داشته است، موجبات فشار بر کشورهاي مختلف را فراهم کرده است؛ آنهم تنها به سود برخي ديگر از کشورهاي زورگو و بيدادگر. سازماني براي ترجيح دادن نظرات بعضي از کشورها بر مناسبات جهاني. آيا اين به معناي بيمعنا شدن جمله نقل شده نيست؟ بيمعنا و خندهدار.
حال جمله دکتر احمدينژاد در سخنراني ايشان در مجمع عمومي سازمان ملل متحد:
«در ميان همه سازمانهاي ناکارآمد، متأسفانه شوراي امنيت سازمان ملل در صدر قرار دارد.» آيا اينطور نيست؟ سازمان ملل متحد، اگر هم کارآيي داشته باشد، کارکردي برخلاف منشور ملل متحد است. سازماني که وظيفهاش 2- توسعه روابط دوستانه در بين ملل بر مبناي احترام به اصل تساوي حقوق و خود مختاري ملل و انجام ساير اقدامات مقتضي براي تحکيم صلح جهاني بوده است، امروز شأني جز فرمانبرداري از نئوکانهاي تازه به دوران رسيده ندارد.
سازمان ملل در صدر سازمانهاي ناکارآمد دنيا. اين سخني است که احمدينژاد در مجمع عمومي سازمان ملل متحد بر زبان رانده است.
دو گونه ميتوان به اين سخن نگاه کرد. اگر مرعوب رفتار رياکارانه دولتهاي اروپايي و امريکا باشيم و مناسبات جنگلي جهان امروز را بر همه چيز ترجيح دهيم، بيشک خواهيم گفت «سفسطه و مغلطه احمدينژاد/احمدينژادها منجي وطن نخواهد شد» و اگر گرايش به اصول انساني داشته باشيم، خواهيم گفت «اين سخنان احمدينژاد، نشان از نبوغ انسانيت در درون او و همچنين بهرهگرفتن از تفکر جاودان اسلام ناب است»
اما به هر حال، سازمان ملل پوسيدهترين سازمان جهاني است. سازماني پوسيده در جهاني مملو از حاکماني وحشي و مردماني سرخورده.
و احمدينژاد، الگويي نو براي حاکميت اخلاقمحور و انساني.