درست است. نمي‏توانم دقيق بگويم چند شنبه بود و روز چندم از چه ماه کدام سال بود. بله! اين‏ها را نمي‏توانم بگويم. گرچه شايد خيلي مهم باشند. درست است اما دليل نمي‏شود تک‏تک‏شان را به ياد نداشته باشم. تک‏تک لحظه‏ها را. حتا مي‏توانم بگويم در آن لحظه‏ها رويم به کدام سو بود. و مي‏توانم بگويم هر بار ناخن‏هايم بلند بودند يا کوتاه.

هر چه بود خيلي کم بود. نمي‏گويم به اندازه‏ي انگشتان دو دست هم نبود. بيش‏تر از اين‏ها بود. گرچه همه‏شان را به ياد دارم اما تنها حسرت‏شان است که مانده. بارها شده است در تنهايي خودم يا در انتهاي ذهنم دست‏هايم را باز کرده‏ام. آن‏چنان باز که دنيايي را در خود راه بدهد. اما...

بعضي حرف‏ها چه نگفتني‏اند.