راستش را بخواهيد اين چند روز که دست‏مان از اينترنت و اين‏ها کوتاه بود خيلي حرف‏ها بود که بايد مي‏نوشتم؛ يا دست کم ارزش نوشتن داشتند. اما گويي دسترسي نداشتن به اينترنت تنها يک بهانه بوده است.

اين حرف را مي‏خواستم آخر بزنم اما همين‏جا مي‏گويم. حرف‏هاي امسالم را نمي‏توانم با اين قالب مغموم بزنم. هر چه مي‏کنم نمي‏شود انگار. هر چه باشد قالب وبلاگ آدم به پيراهن مي‏ماند که اگر نو نشود به کار مهماني‏هاي اول سال نمي‏خورد؛ گرچه تن ما هنوز پيراهن جديد به خود نديده است!

يک هفته پيش از عيد را که همراه کاروان زيارت خاک‏هاي رنگين کربلاهاي ايران بوديم؛ اردوي راهيان نور ويژه‏ي وبلاگ‏نويسان که به همت دفتر توسعه‏ي وبلاگ ديني برگزار شده بود. گرچه کوتاه بود و تا حدودي هم برنامه‏هاي ستاد راهيان نور براي افراد زير 12 سال بود! اما به هر حال همان چند دقيقه‏اي که در فکه توانستيم رمل‏هاي آن‏جا را نشان پاهاي‏مان بدهيم، خود غنيمتي بود. همين که توانستيم دست‏کم سر و رويي در اروند خروشان بشوييم شايد براي‏مان بس بود. و شب آخر، بالاي آن ساختمان مخروبه‏ي دوکوهه؛ ذوالفقار که قابل وصف نيست...

لحظه شروع سال نو امسال گويي مي‏خواست همچون سال گذشته در شيراز سپري شود؛ اما هر چه بود و هر چه گذشت، لحظه‏ي تحويل سال خانه بودم؛ گرچه خبري از سفره‏ي هفت‏سين و اين چيزها نبود. بعد هم چند روزي گذشت تا روزهاي مسافرت نوروزي ما برسد. انگار قرار بود برويم مشهد. آن هم از مسير يزد. شب اول را در خانه‏اي قديمي و جالب؛ خانه‏ي پدربزرگ و مادربزرگ وبلاگ‏نويس شهير، حامد احسان‏بخش! گذرانديم؛ الحق که مهمان‏نوازي‏شان شرمنده کند انجمني را!

مشهد مقدس و زيارت امام رضاعليه‏السلام هم که جاي خود دارد. گرچه يک ساعت اول ورودمان به مشهد مقدس شايد براي‏مان ناخوش‏آيند بود اما پس از آن، همه چيز بسيار به‏تر از آن رخ داد که ما حتا تصورش را هم مي‏کرديم... . به هر حال امسال من متبرک به ياد شهدا و بوي کوي امام هشتم‏عليه‏السلام است؛ خوشحالم.

قرار است قالب را هم هر چه زودتر عوض کنم. با مظاهر براي آماده کردن طرح قالب بعدي صحبت کردم؛ با مهدي هم براي آماده کردن قالب. دعا کنيد زود آماده شود تا سال جديد اين‏جا هم آغاز شود! - خدا را چه ديديد شايد هم بي‏خيال قالب جديد شدم؛ يعني شايد مجبور شدم بي‏خيال شوم!-