هميشه ابا کردهام از نقل يک يا چند حديث مستقل؛ چرا که حديثها حتا اگر اخلاقي و ريز باشند، نياز به تفقه و پردازش فقهي دارند و به راحتي نميتوان به يک حديث استناد کرد يا آن را حتا نقل کرد؛ دستکم من سعي کردهام اين کار را نکنم.
نويسندهي وبلاگ دستنوشتههاي يک کج ومعوج 16+1=17 ساله لطف کردهاند و بنده را نيز در ميان ليست دعوت خويش جاي دادهاند؛ به دليل توضيحي که در سطر اول دادم، از اجابت دعوت ايشان امتناع کردم اما وقتي لطف کردند و تشريف آوردند، ديگر نشد طفره بروم.
به هر حال باز هم به دليل همان چيزي که در سطر اول گفتهام، مايلم تنها يک حديث از پيامبر عظيم الشان اسلام، فخر کائنات حضرت محمد مصطفاصلياللهعليهوآلهوسلم را نقل کنم؛ که آن هم حديث 274 کتاب جهاد با نفس است.
اصل حديث اينگونه است: لَو کَانَ الرِّفقُ خَلقاً يُريَ مَا کَانَ مِمَّا خَلَقَ اللهُ شَيءٌ اَحسَنَ مِنهُ. ترجمه را هم از همان جا نقل ميکنم: اگر مدارا مخلوقي بود که ديده مي شد؛ هيچ مخلوقي از مخلوقات خدا از او نيکوتر نبود.
پيامبر اکرم سخن نگفتهاند و پند ندادهاند مگر براي بهتر شدن رفتارهاي بندگاني چون ما. شخصا از همين لحظه سعي خواهم کرد بيش از پيش بتوانم به اين پند نبوي عمل کنم. خدايا! خودت کمک کني مگر.
دعوت ميکنيم: بهارستان، مهدي، سوتک، مظاهر، آهستان و بازگشت به خويشتن. مينويسيد؟
