شايد جاي جرّ و بحث بيشتري نداشته باشد اما در ادامه‏ي يا در رابطه با اين نوشته بايد چيزهاي ديگري هم بگويم.

يکي از روش‏هاي آدم بزرگ‏ها براي خفه کردن ديگران، ترفند تعليق است. اين کلمه‏ي تعليق خيلي نخ‏نما شده است، کلمه‏ي ديگري سراغ نداريد؟

خب! اينان وقتي مي خواهند کسي را از پاي در بياورند، سعي مي‏کنند طرف مقابل را در تعليق نگهدارند. مثلا به راحتي مقادير زيادي تهمت و توهين و اين‏گونه اقلام فرهنگي را به سوي قرباني پرتاب مي‏کنند؛‏ و اگر هم طعمه‏ي محترم در پي جواب دادن يا حتا دفاع کردن بر آمد، با گفتن عبارت مقدسه‏ي «خفه شو!» جناب ايشان را دعوت به سکوت مي‏کنند.

در بيش‏تر موارد شخص قرباني يا طعمه‏ي محترم حتا نمي‏داند به دليل کدام گناه نابخشودني‏اش مورد خشم قرار گرفته است؛ يا اين‏که نمي‏داند آدم بزرگ محترم به چه چيزي راضي مي‏شود. فرض بر اين است که طعمه‏ي محترم نمي‏تواند يا شايد نمي‏خواهد در مواجهه با آقا يا خانم آدم بزرگ، تندي و خشانت به خرج دهد؛ بنابراين نمي‏تواند حتا نَفَس بکشد.

آدم بزرگ‏هاي محترم در اين‏گونه موارد سعي مي‏کنند طعمه‏ي مورد نظر را تا مي‏توانند له کنند و تجربه هم ثابت کرده که طعمه‏هاي محترم کاملا بازي مي‏خورند و همه‏ي زندگي خود را وقف به دست آوردن دل مهربان و دل‏سوز جناب يا سرکار آدم بزرگ مي‏کنند.

و البته آدم بزرگ محترم قصدي ندارد جز اصلاح شدن و آدم شدن طعمه؛ که در بيشتر موارد اين اتفاق مي‏افتد و قرباني اصلاح مي‏شود و به همه‏ي خواسته‏هاي آدم بزرگ تن در مي‏دهد و همه چيز به خير و خوشي تمام مي‏شود.

نکته‏ي خيلي مهم در اين‏گونه موارد اين است که قرباني محترم پس از پايان بازي، حق ندارد به هيچ وجه از جناب آدم بزرگ بپرسد چرا فلان فحش و لگد و غيره را با پررويي و فضاحت تقديم او کرده است. البته اگر بپرسد هم مشکلي پيش نمي‏آيد؛ چون باز هم تجربه ثابت کرده که آقا يا خانم آدم بزرگ مي‏گويد: «عزيزم! من که بد تو رو نمي‏خواستم. مي‏خواستم متوجه اشتباه خودت بشي، که الحمدلله شدي.»

توجه! ممکن است ايستادگي در برابر آدم بزرگ‏ها و نبوسيدن انگشت پاي‏شان، از دست رفتن آبروي‏تان را در پي داشته باشد. کارگران مشغول کارند.

مخاطب خاص اين نوشته، به احتمال بيش از 90 درصد اين‏جا را تا حالا نديده است؛ پس به گيرنده‏هاي خود دست‏کاري وارد نکنيد!