همين دو سه روز پيش بود که داشتم با يه نفر درباره فوايد گفتن عبارت «به من چه!» صحبت مي‏کردم. جالبه که بعضي وقت‏ها به همين زودي حرف‏هايي که به ديگران مي‏زنيم درباره خودمون مصداق پيدا مي‏کنه.

البته اين مورد از اون چيزاييه که خيلي نسبيه و هر کسي بايد به تناسب شرايطي که داره، به اين اصل مهم و سرنوشت‏ساز عمل کنه! البته اين علامت تعجب براي طنز جلوه دادن جمله نيست.

امروز احساس کردم خودم بايد بيش‏تر از اين، از اصل «به من چه» استفاده کنم. خيلي وقت‏ها احساس مسئوليت‏هايي که توي وجودمون احساس مي‏کنيم هيچ فايده‏اي نداره؛ بلکه شايد تاثير منفي داشته باشه؛ چه توي زندگي شخصي‏مون و چه توي زندگي اجتماعي.

البته اين حرف‏ها به اين معنا نيست که آدم نبايد به فکر مسئوليت‏هاي اجتماعي‏ش باشه؛‏ اما هميشه بايد به دنبال اعتدال بود. اعتدال و ميانه‏روي. - متاسفانه کلمه مقدس و پاک اعتدال و ميانه‏روي به خاک سياه نشونده شده و معناي درست و اصلي خودش رو از دست داده و معناي امروزي اين کلمه همون ليبرال بودنه-.

فکر مي‏کنم حرفم روشن باشه.