1- اسم مستعارم را دور انداختم. اسم من حسن اجرايي است.

2- اندکي درباره عنوان وبلاگ. شايد در خلال اين دو سال و نيم، يکي از مهم‏ترين دغدغه‏هاي کساني که اين‏جا را ديده‏اند، عنوان وبلاگ بوده است. به نظر من عنوان وبلاگ يک نماد است. يک نشانه. نشان‏دهنده جهت‏گيري کلي وبلاگ. سمت و سوي وبلاگ.
بزرگ‏ترين افتخار ما، وابستگي به انقلاب اسلامي است. و نيز دنباله‏روي از خط امام. ولي اين کافي نيست. اين حرف‏ها ادعاست. ادعا را بايد ثابت کرد. در همه لحظه‏هاي تلخ و شيرين زندگي...

ما مي‏توانيم و وظيفه داريم که فرهنگ انقلاب اسلامي و فرهنگ اسلام ناب را بدون شعار و ادعا نشان دهيم. نشان بدهيم. من براي اين‏که به عنوان وبلاگم پايبند باشم، لازم نيست از صبح تا شب درباره اهداف انقلاب و شاخصه‏هاي انقلاب و بقيه مؤلفه‏هاي آن حرف بزنم. بايد تاثير همه اين چيزها را روي زندگي‏ام ببينم و بتوانم اين‏جا نشان بدهم.

هر جايي اقتضاي خاص خودش را دارد. من اگر عرضه دارم، بايد جهت‏گيري خودم را توي فضاي کاملا شخصي و صميمي وبلاگ اعمال کنم. نه اين‏که اين‏جا را با نشريه ارگان فلان حزب اشتباه بگيرم.

من به عنوان وبلاگم اعتقاد دارم. ما با تکيه بر تئوري ولايت فقيه، چشم‏هاي‏مان را باز مي‏کنيم. چشم‏هاي بازمان را به ديگران هم نشان مي‏دهيم. فايده‏هاي باز بودن چشمان‏مان را هم به همه مي‏گوييم. مي‏گوييم؟ نه! نشان مي‏دهيم.

3- وبلاگ‏نويسي يک هنر است. بنابراين پيام امام به هنرمندان شامل حال ما هم مي‏شود.
«هنر در مدرسه عشق، نشان‏دهنده نقاط کور و مبهم معضلات اجتماعي، اقتصادي، سياسي و نظامي است . هنر در عرفان اسلامي ترسيم روشن عدالت و شرافت و انصاف و تجسيم تلخ‏کامي گرسنگان مغضوب قدرت و پول است.
هنرمندان ما تنها زماني مي‏توانند بي‏دغدغه کوله‏بار مسئوليت و امانت‏شان را زمين بگذارند که مطمئن باشند مردم‏شان بدون اتکا به غير، تنها و تنها در چهارچوب مکتب‏شان به حيات جاويدان رسيده‏اند.» پيام امام به هنرمندان

همين