سوار اتوبوس شدم. ايستاده بودم. داشتم ساختمان‏هاي کنار خيابان را نگاه مي‏کردم.

به ياد آن حرف‏هايش افتادم. چند روزي بعد از اشغال عراق به دست امريکا و انگليس، کتابي چاپ کرده بود. مي‏گفت «مي‏خواستم توي مقدمه کتاب، اشاره‏اي هم به حمله اشغال‏گرانه و ظالمانه امريکايي‏ها به عراق بکنم اما خدا را شکر که اين کار را نکردم» و در ادامه مي‏گفت «آخر عراقي‏ها که الان کلي راضي هستند و امريکايي‏ها را دعا مي‏کنند»‏

بگذريم...
نمي‏دانم دقيقا چند سال و چند ماه از اشغال عراق و پايان حکومت صدام گذشته است. مهم هم نيست. مهم اين است که از آن زمان تاکنون مردم عراق در آسايش چنداني نبوده‏اند. مهم اين است که ...

يک بار انفجار در مضجع شريف حضرت علي عليه‏السلام، دوبار بمب‏گذاري در حرم امام هادي و امام حسن عسگري عليهما السلام و ظلم و بي‏داد هر روزه اشغال‏گران و بقيه زورگويان نشانه چيست؟
نمي‏فهمم. واقعا نمي‏فهمم. مثلا شصت درصد مردم عراق شيعه‏اند. بقيه هم مسلمان. دولت هم که دارد. امنيت خيلي از شهرهاي عراق هم که به عهده دولت است. نه! تحليل کردن کار راحتي نيست.

امريکايي‏ها ظالم‏اند. کافر هم هستند. کافر نباشند، مشرک‏اند. انگليسي‏ها هم که حتي در ايران اشغال‏نشده هم دست از اشغال‏گري برنمي‏دارند چه برسد به عراق. اما با همه اين‏ها مگر مردم عراق غيرت ندارند؟ راهپيمايي کردن بس است! به خدا بس است. بي‏غيرتي با راهپيمايي درست نميشود.

نمي‏خواهم به کسي توهين کنم. نمي‏خواهم بگويم هر چه هست تقصير خود مسلمانان و شيعيان است. نه! مي‏خواهم بگويم ما مسلمان نيستيم. مي‏خواهم بگويم بياييد سعي کنيم در شيعه‏بودن خودمان شک کنيم. اين بهانه بس نيست که امريکا خيلي نفهم است. حتا اگر ثابت کنيم که امريکا و صهيونيسم و القاعده و بقيه گروههاي تروريستي همه‏کاره دنيا هستند و همه چيز زير دست‏شان است، باز هم توجيه خوبي نيست.

البته بهتر و بيشتر از اين انتظاري نيست. چه انتظاري داريم؟ ملتي در مظلوميت و بي‏داد روزگار مي‏گذرانند و کشورهاي متحد اسلامي! حتي عُرضه کمک و هم‏کاري هم ندارند. چه رسد به اعتراض! چه رسد به ديپلماسي!

نشان به آن نشان که در يک کشور اسلامي مثل قطر برپايي راهپيمايي روز جهاني قدس ممنوع است و نيز بقيه راهپيمايي‏ها و تجمعات مردمي. نشان به آن نشان که بزرگ‏ترين آرزوي سران ديکتاتور و بي‏غيرت حاکميت ام‏القراي جهان اسلام(عربستان سعودي) کسب نشان پرافتخار!نمايندگي تام‏الاختيار امريکا و رژيم‏هاي زورگو در خاورميانه است.

بگذريم. هر چه بگوييم و هر چه آسمان آبي را به ريسمان پليدي‏هاي زمين بدوزيم، اينک بار ديگر به ناموس مسلمين توهين شده است. و ما همچنان در تماشا.

و چه زهرآگين تماشايي... . آن هم در بي‏خبري.

تحليل‏هاي فني و کاملا علمي را مي‏توانيد از شبکه‏هاي مختلف صداوسيماي جمهوري اسلامي بشنويد، البته اگر صلاح بود به گوش ملت برسد.